Οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν πάντα μια πονεμένη ιστορία στα παιδικά μου χρόνια και, αν κρίνω από αυτά που έμαθα αργότερα στη ζωή μου, αυτά τα βιώματα μας στιγματίζουν. Το οικογενειακό συμβούλιο για τις καλοκαιρινές διακοπές συνεδρίαζε ξανά και ξανά στο μακρόστενο τραπέζι της κουζίνας με το απαραίτητο ’80s πλαστικοποιημένο τραπεζομάντιλο, αφού είχε γυαλιστεί εξαντλητικά και είχε εξαφανιστεί και το παραμικρό ψίχουλο από το μεσημεριανό γεύμα. Στο μέσον η κρυστάλλινη πλαφονιέρα με τα φρούτα – όλα φρέσκα, μιας και η μάνα μου είχε δεισιδαιμονίες με τα ψεύτικα και πλαστικά λουλούδια που έβαζαν οι φίλες της (προάγγελος του φενγκ σούι;) και τα προτιμούσε όλα αληθινά, ειδικά στα λουλούδια της βεράντας μας, μιλούσε κιόλας.


ΟΙ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ


Οι διαπραγματεύσεις για τις διακοπές άρχιζαν με την πολυπόθητη άδεια που έδιναν στον πατέρα μου, που ήταν διευθυντής γεωπόνος του Πεδίου του Άρεως και το καλοκαίρι, λόγω ανοιχτών κηποθεάτρων, Green Park, θεάτρου Αλίκη, αλλά και αναρίθμητων μικρών διαβόλων που δεν είχαν σχολείο και πηλαλούσαν σαν κατσίκια στο πάρκο, η άδεια ήταν λιγοστή και πετσοκομμένη. Ο προορισμός γνωστός –Θεσσαλοί γαρ οι γονείς μου–, Πήλιο και οι γύρω περιοχές –για δύο μόνο χρόνια τα Καμένα Βούρλα είχαν την τιμητική τους–, αφού περνούσαμε για ένα σύντομο προσκύνημα-αντάμωμα με παππούδες, γιαγιάδες και αδέρφια από τα πάτρια εδάφη της μητέρας μου, τους Σοφάδες.


Οι πιο πολύτιμες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ξεχειλίζουν από μνήμες, αληθινή στοργή και αγκαλιά γιαγιάς, ιστορίες στις σκοτεινές βεράντες όταν όλοι κοιμούνταν κι εγώ, 10χρονη στην αγκαλιά της πολύτιμης κυρα-Λένης (πρωταγωνίστριάς μου, δεκαετίες μετά, στο μυθιστόρημά μου), να ακούω τις λυπημένες ιστορίες της οικογένειάς της από τη Μικρασία, της μάνας της και των χαμένων αδελφών της, καθώς μου χάιδευε μηχανικά τα μαλλιά.
Κι ο παππούς μου… Αυτός ο φαινομενικά –και κυριολεκτικά ίσως– στρυφνός χαρακτήρας ήταν ο γλυκός καλοκαιρινός μου συνομιλητής.


Ύστερα το Πήλιο. Η ρήση του ’60 που έμεινε σαν αντίλαλος στα αφτιά μου, παρακαταθήκη διακοπών από τη μάνα μου: «Στο Πήλιο, που συνδυάζει βουνό και θάλασσα».

Καταλύματα, πανσιόν, οικογενειακές στιγμές δίπλα στο κύμα στη γραφική Γατζέα, με δωματιάκια τόσο όμορφα στυλιστικά σαν αυτά που ψάχνουμε σήμερα στα περιοδικά μόδας για editorials που θυμίζουν φίνα Ελλάδα και αγνό ρετρό και δεν βρίσκουμε πια.


Η θάλασσα μπροστά στα παιδικά, μονίμως γυμνά πόδια μας, που ξεπλέναμε από το τρεχαλητό με τα ποδήλατα και το συνεχές σχοινάκι και το κρυφτό μετά τις 10 τη νύχτα, μετά και από την παραδοσιακή ταβέρνα – έξοδο των μεγάλων, που αντάμωναν σε παρέες αφού γνωρίζονταν πια, έπειτα από τόσα καλοκαίρια, οι αδειούχες οικογένειες.


ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


Αυτονομημένη –ή έτσι νόμιζα στο κεραυνοβολημένο μου κεφάλι –, μόλις είχα τελειώσει το σχολείο και είχα αρχίσει τις σπουδές μου στη μόδα ενώ παράλληλα δούλευα στο χώρο, με αιματηρές οικονομίες, οι πρώτες διακοπές μου ήταν και η ανακάλυψη των πρώτων ελληνικών νησιών, που ήταν και η μόδα των ’80s. Μύκονος ο πρώτος προορισμός, στο κατάστρωμα, να ανεμίζουν τα μαλλιά μας και τα μυαλά μας.

Μόλις φτάσαμε στο λιμάνι, τα μπαγκάζια –το έχω ξαναγράψει– φορτώθηκαν σε τρίκυκλο περιωπής και μαζί με φίλες αλαλάζοντας από χαρά βρήκαμε κατάλυμα στο ξενοδοχείο Ρήνεια, ψηλά στον Τούρλο, με μαγευτική θέα. Η Ψαρρού τότε ήταν μια οικογενειακή μισοάδεια παραλία, στα Ματογιάννια έκαναν βόλτες ο Μπίλι Μπο και ο Βαλεντίνο και διασκεδάζαμε μέχρι το πρωί δίχως αύριο στη λίγο προ AIDS εποχή.

Μετά από ένα χρόνο η Μύκονος ήταν παρελθόν για μένα, αφού ανακάλυψα την ασύλληπτη ομορφιά της Ύδρας και την επισκεπτόμουν κάθε –μα κάθε– Σαββατοκύριακο. Η ηρεμία, η γραφικότητα και η ιστορία της με συγκλόνισαν. Ένιωθα πως σε αυτό το νησί είχα γεννηθεί στο παρελθόν και έπρεπε να επιστρέφω ξανά και ξανά .
Το πρόδωσα όμως κι αυτό για την ομορφιά της εξερεύνησης της Ελλάδας με αυτοκίνητο.

“Οι πιο χορταστικές και ταυτόχρονα οι πιο αποφορτιστικές διακοπές της ζωής μου, ήταν αυτές που έχω πραγματοποιήσει με φουσκωτό, με διαμονή σε ένα απλό πανδοχείο στη Μήλο ετοιμάζοντας σε τάπερ τα σάντουιτς και τα φρούτα της ημέρας, επιστρέφοντας αργά από τη θάλασσα και απολαμβάνοντας απογευματινό ύπνο και φρέσκο ψάρι το βράδυ σε τοπική ταβέρνα.”


ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ


Έτσι ανακάλυψα το αυτοκίνητο κι αυτό εμένα, οπότε άρχισε η εξερεύνηση. Ανέβηκα και κατέβηκα βουνά τα καλοκαίρια, ράχες και ραχούλες. Κέρκυρα, Κρήτη, Ρόδος, Σαντορίνη… Συνδυάζοντας φωτογραφίσεις περιοδικών αλλά και διακοπές σε άλλες χρονικές στιγμές, κατόρθωσα να σχηματίσω πολύ έντονες αναμνήσεις. Γέλια, ταλαιπωρίες από τις ατέλειωτες ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο του Αιγαίου, να φωτογραφίζουμε ξανά τα ίδια ρούχα, με τον αέρα να λυσσομανάει, από τα ξημερώματα με το πρωινό φως έως το ηλιοβασίλεμα, γυρνώντας τα νησιά από άκρη σε άκρη για την καλύτερη λήψη. Κι όμως, αν με ρωτήσουν, διακοπές θα πω πως ήταν, κι όχι δουλειά.


ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ


Τα παιδιά μωρά, οι βαλίτσες αναρίθμητες, τα ρούχα των παιδιών τόσο πολλά σαν να μετακομίζαμε σε άλλη χώρα γιατί μπήκαμε σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, οικοσκευές τύπου από έκθεση της παρουσίασης WMF, παιχνίδια Τζάμπο και Μουστάκας μαζί για πρώτη και τελευταία φορά. Δράμα σκοτεινό! Και στη μέση εμείς, εγώ κι εκείνος, ο άντρας μου κι εγώ, να με αγριοκοιτάζει και εγώ να κοιτάζω τύπου ανήξερη. Μόνο κοιταζόμαστε, αυτό. Σκηνές από το βαθύ παρελθόν, ζοφερές σκηνές από τις πρώτες μας διακοπές με τρία μικρά παιδιά σε ξενοδοχείο στην Ελλάδα, με αυτοκίνητο στο καράβι. Όλεθρος…


ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕ ΣΚΑΦΟΣ/ΦΟΥΣΚΩΤΟ


Εντελώς διαφορετικό από την εμπειρία του road trip το ταξίδι με σκάφος ή ιστιοπλοϊκό, αφού έχει μια ασύλληπτη αίσθηση το να προσεγγίζεις την Ελλάδα παραλιακά, να επισκέπτεσαι λιμάνια, τα περισσότερα γοητευτικά και γραφικά (υπάρχουν βέβαια και λιμάνια-μικρά τέρατα ασχήμιας στη χώρα μας) ή να εξερευνάς περιοχές όπου συνήθως δεν πηγαίνει πολύς κόσμος.


Βέβαια, οι διακοπές με σκάφος, και δη σε ένα σκάφος με αρκετά άτομα, κρύβουν κάποιο ρίσκο. Αν κάποιος στην παρέα δεν περνάει καλά ή έχει ένταση, σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο η ένταση θα μεταφερθεί σε όλους, ακόμα κι αν το σκάφος είναι πολλά μέτρα. Επίσης, ορισμένοι λένε πως οι καλύτερες διακοπές είναι στο σκάφος του φίλου σου γιατί εσύ απλώς ακολουθείς το πρόγραμμα των άλλων. Ίσως κάποιοι να το ανέχονται αυτό, ωστόσο, προσωπικά, όποτε το αποτόλμησα, ήθελα να κατέβω στο επόμενο λιμάνι.

Ακόμα πιο δυνατή εμπειρία οι διακοπές με φουσκωτό, όπου αισθάνεσαι μεγαλύτερη ελευθερία και ευελιξία να πλησιάσεις όσο θέλεις παραλίες ανεξερεύνητες, παρθένες σχεδόν, να δεις από κοντά σπηλιές και νερά σχεδόν τροπικά, που δεν υποψιαζόσουν πως υπάρχουν στην Ελλάδα. Η βάση μπορεί να είναι ένα ξενοδοχείο ή ένα πανδοχείο σε κάποιο νησί και από εκεί οι εξορμήσεις να γίνονται με το φουσκωτό αφού ετοιμαστούν οι προμήθειες της ημέρας.


Νομίζω, και καταλήγω, πως οι πιο χορταστικές και ταυτόχρονα οι πιο αποφορτιστικές διακοπές της ζωής μου, εκτός από εκείνες που έκανα ολομόναχη σε ξένη χώρα, ήταν αυτές που έχω πραγματοποιήσει με φουσκωτό, με διαμονή σε ένα απλό πανδοχείο στη Μήλο –νομίζω πως ανήκει στον τραγουδιστή Αλκαίο–, ετοιμάζοντας σε τάπερ τα σάντουιτς και τα φρούτα της ημέρας, επιστρέφοντας αργά από τη θάλασσα και απολαμβάνοντας απογευματινό ύπνο και φρέσκο ψάρι το βράδυ σε τοπική ταβέρνα.


Μία εβδομάδα χωρίς μακιγιάζ, με καλοκαιρινό καφτάνι και σανδάλια και χωρίς να κρατάω καμία τσάντα στα χέρια μου – μέχρι που ξέχασα και το κινητό δύο φορές στο δωμάτιο!


Αυτό σημαίνει πλήρης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ -ΔΙΑΚΟΠΕΣ.


Σας εύχομαι αυτό το καλοκαίρι ελεύθερα,
υπέροχα ταξίδια στην Ελλάδα μας!

Έλενα

Διαβάστε επίσης:

Έλενα Μακρή: HELLO! Beauty: μικρά κοινά μυστικά για «αγέραστες» όμορφες γυναίκες.

Έλενα Μακρή: HELLO! Living

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ

Ακολουθήστε το HELLO στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα!
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΕΑ