Για την Ελένη

«Αυτός ο λυγμός της μητέρας δεν θα σβήσει από τα αυτιά μου και εύχομαι όσες μάνες μεγαλώνουμε αγόρια να προβληματιστούμε για το τι είδους άνδρες παραδίδουμε εκεί έξω…»

Από την πρώτη στιγμή που έμαθα αυτή την είδηση, μούδιασα ολόκληρη λες και τα διαβιβαστικά κύτταρα που τη μετέφεραν πάγωσαν στο άγγελμα της κι αυτά από την φρίκη τους. Σας γράφω για τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη.

Την ίδια στιγμή που μαθαίναμε για το φρικτό έγκλημα το μυαλό μου έτρεχε στην μάνα της, παραδόξως όχι στον πατέρα της, κι ας με συγχωρέσουν οι πατεράδες δεν έχω κάτι μαζί τους, αλλά τον αφόρητο αυτό πόνο, τον αδιάκοπο, τον ανηλεή έχω την εντύπωση πως τον διακρίνω πάντα μόνο στην φιγούρα της Μάνας, βγαλμένη λες από Αρχαία Ελληνική Τραγωδία. «Καταδικάστηκα σε αιώνιο θάνατο» είπε η μητέρα της Ελένης «και αυτοί σε οχτώ χρόνια μπορεί να είναι στη Ρόδο»…

Δεν μπόρεσα ούτε στιγμή από τότε να ολοκληρώσω όλο το σκηνικό στο μυαλό μου, όσες φορές κι αν διάβαζα για αυτό το φριχτό έγκλημα…

Δεν ήθελα, ένοιωθα φόβο. Μου φαίνεται αηδιαστικό, εξοργιστικό. Πως είναι δυνατόν δυο αγόρια να συνέλαβαν και να έφτασαν ως το τέλος του ένα τέτοιο φρικτό σκηνικό βασανισμού με θύμα ένα κορίτσι που δεν τους έφταιγε σε τίποτα; Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν σε πολιτισμένα μέρη όπως η Ελλάδα άντρες βασανιστές που λειτουργούν με τα κατώτατα ζωώδη ένστικτα ζούγκλας;

Μεγαλώνω, μεγάλωσα ήδη δηλαδή, ένα κορίτσι και δυο αγόρια και το σημαντικότερο εφόδιο από όλα όσα μπορούν να έχουν στην ζωή τους δεν είναι ούτε το οικόσημο ενός σχολείου, ούτε του σπουδαίου Πανεπιστημίου.

Το πρώτο μέλημα που πρέπει να έχουμε για τα παιδιά μας είναι να έχουν ισορροπία, να έχουν ψυχική υγεία και να μεγαλώνουν με συσσωρευμένη οικογενειακή ευτυχία στα παιδικά τους χρόνια. Ακόμα και στις δύσκολες στιγμές της οικογένειας να έχουν εισπράξει αγάπη που θα τα θωρακίζει για μια ζωή. Αγάπη από τους γονείς αλλά και παραδείγματα: τα αγόρια μαθαίνουν να σέβονται την μητέρα τους βλέποντας τον πατέρα τους να τη σέβεται πρώτος. Έτσι μαθαίνουν να αγαπούν σωστά και τις γυναίκες τις ζωής τους.

Φέρνω στο νου μου το άτυπο «κήρυγμα» που έκανα από μικρά στα αγόρια μου, για το πόσο σημαντικό είναι να προσέχουν και να σέβονται τα κορίτσια που έχουν πλάι τους, να είναι κύριοι, ιππότες, να μην δέχονται ποτέ χρήματα από κοπέλες, να ανοίγουν πάντα τις πόρτες σε κύριες ανεξαρτήτου ηλικίας, να μην ξεχνούν να δείχνουν την αγάπη τους, να μην χαλούν τις σχέσεις τους άσχημα,να διατηρούν φιλίες…

Αυτά και τόσα πολλά άλλα, ξανά και ξανά από φόβο μην γίνουν σατράπηδες, γνωρίζοντας παράλληλα πως ο καθένας θα διαμορφώσει το δικό του ανεξάρτητο χαρακτήρα, ελπίζοντας πάντα μέσα μου, να κάνουν ευτυχισμένες τις συντρόφους τους.

Και φυσικά αντίστοιχα με την κόρη μου, έχοντας αντικαταστήσει το παλιακό πανταχού παρών «μη» της μητέρας μου με ένα «λάβε υπόψιν σου και πρόσεχε»: Τις άγνωστες παρέες. Τα παράξενα μακρινά ραντεβού. Τα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία αγόρια. Μια μακριά λίστα που δεν έχει τελειωμό και που είμαι σίγουρη πως καταπάτησε όταν σπούδαζε στο εξωτερικό, όπως είμαι σίγουρη και πως πολλές φορές κατόπιν με θυμήθηκε και έφερε στην σκέψη της τις συμβουλές μου.

Τώρα που μεγάλωσε κάνουμε για ώρες συζητήσεις για τις δύσκολες σχέσεις άντρα και γυναίκας και τις υποχωρήσεις των ζευγαριών και σε λίγο ίσως έρθει η στιγμή της να κάνει οικογένεια. Ίσως τότε να γίνει και εκείνη λίγο σαν εμένα, να ανησυχεί όπως εγώ, γιατί όλοι τελικά γινόμαστε σαν τους γονείς μας, ίσως λοιπόν και η κόρη μου να γίνει σαν την μαμά που η ίδια λέει πως ποτέ δεν θα ήθελε να γίνει.

Οι σκέψεις μου επιστρέφουν με δέος στην κυρία Τοπαλούδη και αναρωτιέμαι με ποιους εφιάλτες θα αποκοιμιέται κάθε βράδυ αυτή η γυναίκα. Πως θα μπορέσει να βρει τη δύναμη να συνεχίσει την ζωή της, γιατί θα πρέπει να την συνεχίσει, καθώς έχει ένα ακόμη παιδί που έχει κι αυτό δικαίωμα να την διεκδικεί ως μητέρα του. Όμως πόσο δύσκολο θα της είναι…

Άραγε θα προτιμούσε να είχε την κόρη της στην κατάσταση της άτυχης Μυρτούς, ένα ακόμη αθώο κορίτσι-θύμα ενός τερατώδους βιαστή, του Πακιστανού που δεν έδωσε δεκαράκι για την ζωή της και την γκρέμισε στα βράχια της Πάρου;

Μάλλον ναι θα απαντούσε μου λέει το κοινό σε όλες μας ένστικτο της μάνας αρκεί να την είχε σαν κούκλα στην αγκαλιά της κάθε μέρα, και θα είχε δίκιο.

Αυτός ο αργός θάνατος, ο καθημερινός, να γνωρίζεις πως κάποιοι σου βασάνισαν με τέτοιο τρόπο τη μονάκριβή σου κόρη και στην πέταξαν σαν ένα σακί με άχρηστα υλικά στα βράχια και μετά στην θάλασσα ζωντανή σχεδόν, να την φάνε τα ψάρια, είναι κάτι που πραγματικά δεν νομίζω πως μπορεί κανένας νους μάνας να το χωρέσει. Δεν υπάρχει ούτε συγχώρεση και ούτε επαρκής τιμωρία για ένα τέτοιο έγκλημα.

Επίσης ο ελληνικός νομικός κώδικας τα ισόβια δεν τα εννοεί στην κυριολεξία ισόβια, οπότε τι παρηγοριά να δώσει στην μητέρα και στον πατέρα της Ελένης Τοπαλούδη;

Αυτή η κραυγή, αυτός ο λυγμός της μητέρας δεν θα σβήσει από τα αυτιά μου και εύχομαι όσες μάνες μεγαλώνουμε αγόρια να προβληματιστούμε για το τι είδους άνδρες παραδίδουμε εκεί έξω αλλά και με το τι άνδρες σμίγουμε και αν είναι ικανοί να γίνουν πατεράδες. Γιατί δεν χρειάζεται όλοι να διαιωνίζουν το είδος τους…

Έλενα