Όλο αυτό το διάστημα το πέρασα σε απόλυτη καραντίνα αφού μετά από πέντε μέρες, μέσα στο ίδιο μας το σπίτι ο γιος μου αρρώστησε από COVID όπως σας διηγήθηκα γλαφυρά στο προηγούμενο editorial μου. Τριάντα πέντε μέρες ζήσαμε οικογενειακώς σε απόλυτη καραντίνα αφού ο γιος μου άργησε να βγει αρνητικός από τον ιό στο τεστ και έτσι το δικό μας «κουκούλι» λίγο έλειψε να μας καταπιεί το ίδιο! Αυστηρά μέσα στο δωμάτιο του για όλες αυτές τις μέρες και μόνη διέξοδος του το μπαλκόνι. Την τελευταία εβδομάδα που είχε τα γενέθλιά του, του διοργάνωσα Γενέθλια – κορονοϊού: άπαντες με μάσκες, γάντια, απολυμαντικά και απόσταση 3 και επιπλέον μέτρων σβήσαμε μια τούρτα με θέμα κορονοϊού (παρακάτω φωτό!).

Η λεπτομέρεια που πραγματικά ήταν κλαυσίγελος: ο γιος μου, τα δυο κεριά δυάρια με την ηλικία του, 22 δηλαδή, τα έσβησε όχι φυσώντας (προς Θεού αυτό θα ήταν διασπορά ιού) αλλά με την βοήθεια της τεχνολογίας, με …πιστολάκι για τα μαλλιά (!) και με βιντεοκλήση με φίλους και την αδελφή του στο εξωτερικό, εν μέσω χειροκροτημάτων και ζωηρών ιαχών.

Σίγουρα έμειναν αξέχαστα ως τελετή και για αυτόν που τα «έσβησε» αλλά για όλους εμάς που λάβαμε μέρος στο πρωτότυπο δρώμενο! Ευχηθήκαμε με όλη μας την καρδιά ευγνώμονες που πάνω από όλα έχουμε την ευτυχία και την τύχη να γιορτάζουμε μετά από αυτή την περιπέτεια του τα γενέθλια του μαζί στο σπίτι μας και όχι στο νοσοκομείο, όπως τόσοι άλλοι άτυχοι συνάνθρωποι, ελπίζοντας πως θα είμαστε ακόμα πιο τυχεροί αν του χρόνου είμαστε όλοι μαζί αγκαλιά ως συνήθως και φιλιόμαστε.

Μετά την τούρτα, καθώς μαζεύαμε τα πιάτα σκεφτόμουν πόσα απλά βασικά πράγματα που δεν τολμούσα να απαριθμήσω από την καθημερινότητα της οικογένειας μου ανατράπηκαν μέσα σε μια μέρα. Το χειρότερο που μου συνέβη δεν ήταν η αδυναμία να πάω όποτε θέλω έξω στην δουλειά μου, ή το ότι δεν λειτουργούσαν τα καταστήματα για τα απλά αναγκαία ψώνια. Αυτά τα σκέφτηκα τις πρώτες λίγες μέρες της καραντίνας, τότε δεν είχα ιδέα πως το δυσκολότερο που είχα να αντιμετωπίσω ήταν πως για 35 μέρες -χρόνο ρεκόρ- δεν θα μπορούσα να αγγίξω τα παιδιά μου, μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Αν μου το έλεγαν πριν θα μου φαινόταν εξωφρενικό, παρατραβηγμένο και σίγουρα θα πίστευα ότι θα έσπαγα τον κανόνα όπως τόσες και τόσες φορές που είχαν γρίπη και κοιμόμουν μαζί τους για να τα προσέχω στους πυρετούς τους, άλλωστε ποτέ δεν προσέχω μην κολλήσω. Και σχεδόν ποτέ δεν κολλάω. Δεν σκέφτηκα στιγμή τον εαυτό μου εάν κολλήσω τον ιό, ειλικρινά. Αισθάνομαι ενοχή για αυτή μου την πρώτη επιπόλαια σκέψη μου γιατί και εγώ δεν είμαι μικρή πλέον – όπως με κατακεραύνωσε ο γιος μου! Αυτή τη φορά ήταν κάτι διαφορετικό, όφειλα να μην κολλήσω για να μην το μεταδώσω σε άλλα μέλη της οικογένειας μας που έχουν χρόνιο αναπνευστικό πρόβλημα.

Το πως ένοιωσα το Μεγάλο Σάββατο που επιτέλους έπειτα από τόσες πολλές μέρες αγκάλιασα, φίλησα τα δυο μου αγόρια σαν να τους βρήκα σώους στην στεριά μετά από ναυάγιο, θα το θυμάμαι για χρόνια. Η πρωτόγνωρη λαχτάρα της μάνας τους νομίζω θα μείνει και σε εκείνους ως ανάμνηση.

Όπως και σε εμένα η αίσθηση του ότι πρέπει να μιλάς στα παιδιά σου από μακριά, να τα βλέπεις από μακριά, η παντελώς έλλειψη αγγιγμάτων, ανθρώπινης επαφής, το να αναγκάζεσαι να κάνεις βιντεοκλήσεις μαζί τους μέσα στο ίδιο σου το σπίτι για να ιδωθείς μαζί τους αφού ήταν κλεισμένοι στο δωμάτιο, ήταν ένα θέατρο παραλόγου που με έκανε να εύχομαι να βγει επιτέλους ο σκηνοθέτης του και να πει ένα STOP. Ένα θεατρικό που εύχομαι να μην ξαναζήσω ποτέ στην ζωή μου.

Επανήλθε όμως επιτέλους η κανονικότητά μας μέσα στο σπίτι και το δώρο της καραντίνας για κάποιους είναι πως αυτή η νωθρότητα των πρώτων ημερών πλέον έχει αντικατασταθεί σε άλλους με πλήξη και σε άλλους, που το είχαν ανάγκη από την έντονη η πολύβουη ζωή τους, με γαλήνη.

Ανακαλύφθηκαν πρωινές ή απογευματινές βόλτες που ποτέ δεν είχαν τεθεί ως ιδέα σε κανενός συνάνθρωπου επαγγελματικά ενεργού και δραστήριου, που ποτέ δεν είχαν σκεφθεί πως τέτοιες παραγωγικές ώρες θα κάνουν περίπατο με σκύλο ή χωρίς ή με ποδήλατο ή πεζή εξερευνώντας τη γειτονιά τους.

Προσωπικά εξερεύνησα άρχισα να χαιρετάω τους γείτονες αφού τους έβλεπα πλέον συχνά στις βόλτες, ανακάλυψα ένα παρθένο μικρό δασάκι-καταφύγιο με ρέμα πολύ κοντά από το σπίτι μου που δεν γνώριζα καν πως υπήρχε, ενώ εκτίμησα για άλλη μια φορά πόσο βοηθάει το περπάτημα στην ταξινόμηση των σκέψεών σου.

 

Επίσης κακόμαθα το σκύλο μου, ο οποίος νομίζει πως ο χρυσός αιώνας του Περικλή θα κρατήσει για πάντα, με 7 χλμ βόλτα καθημερινά, αλλά όλοι ζούμε με τις αυταπάτες μας σε αυτή την ζωή (!), του λέω χαμογελώντας του σατανικά.

Δουλεύω στο σπίτι ώρες, αλλά δουλεύω καλύτερα σιωπηλά. Δεν θέλω όμως ακόμα να σκεφτώ και να αντιμετωπίσω τα προβλήματα που βρίσκονται ακόμα μπροστά μου, σκέφτομαι δαγκώνοντας τα χείλη μου ένοχα. Διότι το τέρας της επόμενης μέρας, με τα παρελκόμενα οικονομικά-κοινωνικά ζητήματα που θα υπάρξουν δεν έχει ξυπνήσει ακόμα.

Θυμόσαστε το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης που έπεσε σε βαθύ ύπνο; Μαζί της κοιμήθηκε και όλο το Βασίλειο και όλα έμειναν ακίνητα σαν να τα πάγωσε ο χρόνος. Άραγε τα πάγωσε; Τα διατήρησε στην δική μας περίπτωση; Γιατί αυτό σκέφτομαι κάνοντας τις απογευματινές βόλτες στα νεοανακαλυφθέντα δάση, μήπως δεν ήταν τελικά πολύ κακή συγκυρία η καραντίνα και πως κάπου κάπου θα μπορούσαμε να την εφαρμόζουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας για επαναπροσδιορισμό, ο καθένας μας όποτε και όπως του αρμόζει. Μήπως μια καραντίνα που και που μπορεί να γίνει η δική μας κιβωτός ψυχικής έστω σωτηρίας;

Έλενα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ

Ακολουθήστε το HELLO στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα!